• آ
  • ا
  • ب
  • پ
  • ت
  • چ
  • ر
  • ز
  • ژ
  • د
  • ط
  • ف
  • ق
  • گ
  • ک
  • م
  • هـ
  • ع
  • ل
  • غ

مک کین آلبرایت

سندروم مک کین آلبرایت ؛ علائم ، تشخیص و درمان | کافه پزشکی

سندرم مک کین آلبرایت یک اختلال بسیار نادر است که به طور کلاسیک بر استخوان، پوست و سیستم غدد درون ریز تاثیر می گذارد. غلظت هورمون های درون ریز می تواند منجر به ایجاد ویژگی های جنسی ثانویه در سنین زودتر از حد نرمال شود (بلوغ زودرس مستقل گنادوتروپین). MAS نتیجه تغییر ژنتیکی (جهش) در ژن GNAS1 است که به صورت تصادفی اتفاق می افتد، بدون هیچ دلیل ظاهری . در افراد مبتلا به اختلال، این جهش ژنتیکی پراکنده تنها در برخی از سلولهای بدن (الگوی موزاییک) وجود دارد. علائم و ویژگی های فیزیکی مرتبط با اختلال از فرد به فرد بسیار متفاوت است، بسته به سلول های بدن و بافت هایی که تحت تاثیر جهش ژنتیکی قرار دارند. این جهش پس از لقاح رخ می دهد و از پدر و مادر به ارث نمی رسد . همراه کافه پزشکی باشید

علائم و نشانه های سندروم مک کین آلبرایت

محدوده شدت سندرم مک کین آلبرایتt گسترده است: بعضی از کودکان در ابتدای زایمان تشخیص داده می شوند با ناهنجاری های مشخصی از استخوان و افزایش تولید هورمون توسط یک یا چند غدد درون ریز ؛ دیگران هیچ شواهدی از نقص استخوانی، پوست یا غدد درون ریز در دوران کودکی نشان نمی دهند و ممکن است در سن مناسب به بلوغ برسند . میزان شدت علائم فرد نیز ممکن است به شدت متفاوت باشد. بنابراین، مهم است که توجه داشته باشیم افراد مبتلا ممکن است تمام نشانه های مورد بحث زیر را نداشته و هر مورد خاص منحصر به فرد باشد. والدین باید با پزشک و تیم پزشکی خود در مورد پرونده خاص خود، علائم همراه و پیش آگهی کلی صحبت کنند.

قسمت هایی از بدن که اغلب توسط MAS تحت تاثیر قرار می گیرند، سیستم استخوانی، پوست و سیستم غدد درون ریز هستند.

استخوان

دیسپلازی فیبری Polyostotic یک یافته متمایز در افراد مبتلا به بیماری است. دیسپلازی فیبر به استخوان اشاره دارد که توسط بافت همبند غیر طبیعی اسکار (فیبری) جایگزین شده است. این بافت فیبری غیر طبیعی، استخوان را ضعیف می کند، آن را غیر طبیعی شکننده و مستعد شکستگی می کند. شکست در برخی موارد ممکن است نشانه ای باشد. درد در مناطق آسیب دیده ممکن است رخ دهد. Polyostotic به مواردی اطلاق می شود که در آن سایت های مختلف اسکلتی تحت تاثیر قرار می گیرند، اما در بعضی موارد تنها یک سایت اسکلتی تحت تاثیر قرار می گیرد (دیسپلازی فیبروز مونوستوتیک). دیسپلازی فیبر اغلب در یک طرف بدن (یک طرفه) غالب است.

پوست

برخی از افراد مبتلا به MAS دارای رنگ پوست غیر طبیعی (pigmentation) هستند که به عنوان نقاط کافه-au-lait شناخته می شوند. این لکه ها تکه های غیر طبیعی از پوست قهوه ای مایل به زرد است که دارای مرز های نامنظم و ناهموار هستند. آنها ممکن است در هنگام تولد یا در مدت کوتاهی (دوره نوزادی) حضور داشته باشند .  برخی از افراد لکه های کافی نت ندارند.

اختلالات درون ریز

سیستم غدد درون ریز میزان رشد بدن، رشد جنسی و برخی دیگر توابع متابولیک را تنظیم می کند. افرادی که مبتلا به MAS هستند اغلب به طور ناگهانی شروع بلوغ زودرس مستقل گنادوتروپین را تجربه می کنند. یک دنباله ای از حوادث اتفاق می افتد که طی آن یک کودک ویژگی های ثانوی جنسی را دریافت می کند . در سندروم مک کین آلبرایت این اتفاق می افتد به این دلیل که غده هایی که هورمون های جنسی را ترشح می کنند، به طور نامنظم در اوایل زندگی فعال هستند.

علل سندروم مک کین آلبرایت

سندرم مک کین آلبرایت ناشی از یک جهش در یک ژن به نام GNAS1 است. این جهش ژنی بعد از لقاح جنین رخ می دهد (جهش سوپرمن) و به همین دلیل به ارث برده نمی شود و افراد مبتلا به جهش به فرزندانشان منتقل نمی شوند. افراد مبتلا به برخی از سلول ها با یک نسخه معمولی از این ژن و برخی از سلول های با ژن غیر طبیعی (الگوی موزاییک) هستند. تغییرات علائم سندروم مک کین آلبرایت ناشی از میزان سلول های سالم به سلول های غیر طبیعی است. محققان نمی دانند چرا این جهش های سوپنتی رخ می دهد ؛ به نظر می رسد که به طور تصادفی به دلایل نامعلوم (به صورت پراکنده) توسعه می یابد.

تشخیص سندروم مک کین آلبرایت

تشخیص سندرم مک کین آلبرایت ممکن است در هنگام تولد بر اساس شناسایی رنگدانه های مشخص پوست (نقاط کافی و لویت) مشکوک باشد. با این حال، در بسیاری از موارد، ممکن است اختلال در ابتدای تولد یا دوران کودکی هنگامی که بلوغ زودرس ایجاد می شود یا زمانی که تغییرات استخوانی آشکار می شود، مشکوک نباشند. تشخیص ممکن است بر اساس یافته های فیزیکی مشخص ( پوست، استخوان و غدد درون ریز)، تاریخ دقیق بیماری، ارزیابی کامل بالینی و آزمایش های تخصصی از جمله مطالعات اشعه ایکس و آزمایش خون، تایید شود.

واکنش زنجیره ای پلیمریزا (PCR) بسیار حساس و خاص برای تشخیص جهش های سومی ژن GNAS1 که MAS را مشخص می کنند استفاده شده است. PCR آزمایشی است که به عنوان یک فرم “photocopying” توصیف شده است. این محققان را قادر می سازد تا توالی DNA را بزرگتر و بارها و بارها کپی کنند. در نتیجه، آنها قادر به دقت تجزیه و تحلیل DNA و آسان تر ژن ها و تغییرات ژنتیکی (جهش) را شناسایی می کنند. 

درمان سندروم مک کین آلبرایت 

درمان سندرم مک کین آلبرایت به سمت علائم خاصی که در هر فرد ظاهر می شود هدایت می شود. درمان ممکن است به تلاش های هماهنگ یک تیم متخصصان نیاز داشته باشد. حمايت روان شناختی برای کل خانواده ضروری است. اگرچه MAS به ارث برده نمی شود، مشاوره ژنتیکی ممکن است برای افراد مبتلا به بیماری و خانواده های آنها مفید باشد.

Dysplasia در ارتباط با MAS با داروهایی شناخته شده به عنوان بیسفسفونات مانند pamidronate یا آلندرونات درمان شده است. کلسیم و ویتامین D ممکن است همراه با دارو مصرف شود. بعضی از افراد مبتلا به این درمان به طور مطلوب پاسخ مثبت می دهند و باعث کاهش درد استخوان می شوند . دیگر بیماران مبتلا به درمان با بیسفسفونات یا عود پس از دوره اولیه بهبودی پاسخ نمی دهند. عود درد استخوان بیشتر شایع است. داروهای بس فسفونات قوی مانند zoledronic acid ممکن است در چنین مواردی مورد استفاده قرار گیرد و ممکن است در بهبود درد استخوان موثر باشد.

جراحی گاهی برای درمان دیسپلازی فیبری استفاده می شود، اگر چه اکثر پزشکان توصیه یک استراتژی محافظه کارانه می کنند. جراحی باید فقط برای ضایعات انجام شود که به نوعی دشوار می شود. ممکن است جراحی برای تصحیح اختلال یا تغییر شکل، اصلاح اختلاف طول اندام، ریشه کن کردن ضایعات علامت دار ( درد و یا فشرده سازی عصب ) برای درمان عوارض خاص مانند اسکولیوز یا جلوگیری از شکستگی انجام شود.

تمرینات تقویتی عضلات اطراف ضایعات پوستی فیبری ممکن است توصیه شود و ممکن است به کاهش خطر شکستگی کمک کند.

هیپرتیروئیدیسم همچنین ممکن است با درمان دارویی، به ویژه تیونامید، که مانع تولید هورمونهای تیروئید می شود، درمان شود. اکثر افراد مبتلا به MAS به این درمان پاسخ مثبت میدهند. با این حال، پرکاری تیروئیدیسم در MAS اغلب پایدار است و بعضی از پزشکان توصیه به حذف جراحی تیروئید (تیروئیدکتومی) و سپس تخریب ید رادیواکتیو هستند. ید یک عنصر شیمیایی است که توسط تیروئید برای تولید هورمونهای تیروئید استفاده می شود. تقریبا تمام ید در خون فرد توسط بافت تیروئید جذب می شود. درمان با ید رادیواکتیو، هر گونه بافت تیروئید را که بعد از یک تریروئیدکتومی تقریبا کل باقی می ماند، از بین می برد. پس از این روش ها، افراد باید هورمون جایگزین درمان برای باقی مانده از زندگی خود را برای جایگزینی هورمونی که به طور معمول توسط تیروئید تولید می شود.

هورمون رشد بیش از حد ممکن است با داروهایی که به عنوان آنالوگهای سموتستاتین بلند مدت مانند octreotide یا bromocriptine شناخته می شوند درمان شوند. این کلاس داروها تولید هورمون رشد را مهار می کند. آنتاگونیست گیرنده هورمون رشد، pegvisomant نیز برای درمان رشد استفاده شده است

 

منبع : rarediseases.org | ترجمه کافه پزشکی

 

نظر دهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد

3 × سه =

logo-samandehi