• آ
  • ا
  • ب
  • پ
  • ت
  • ج
  • چ
  • ر
  • ز
  • ژ
  • د
  • ط
  • ف
  • ق
  • گ
  • ک
  • ع
  • غ
  • م
  • هـ

ایست قلبی

همه چیز درباره ایست قلبی ؛ ۵ الی ۸ دقیقه فاصله فرد تا مرگ قطعی | کافه پزشکی

ایست قلبی به معنای از دست دادن ناگهانی عملکرد قلب، تنفس و آگاهی است. این وضعیت معمولاً ناشی از اختلال الکتریکی در قلب شما است که عمل پمپاژ را مختل می کند و رسیدن جریان خون به اندام ها متوقف می شود. ایست قلبی ناگهانی با حمله قلبی متفاوت است؛ با این حال، حمله قلبی گاهی اوقات می تواند یک اختلال الکتریکی ایجاد کند که منجر به ایست قلبی ناگهانی می شود.

اگر ایست قلبی سریعا رسیدگی نشود، می تواند منجر به مرگ شود. با مراقبت های پزشکی سریع و مناسب، بقا امکان پذیر است. احیای قلبی ریوی (CPR) می تواند شانس بقا را تا رسیدن اورژانس بهبود افزایش دهد. همراه کافه پزشکی باشید

علائم ایست قلبی

علائم و نشانه های ایست قلبی، ناگهانی و فوری و شدید اتفاق می افتد و شامل موارد زیر است:

  • افتادن ناگهانی بر روی زمین
  • نداستن نبض
  • نداشتن تنفس
  • از دست دادن هوشیاری

بعضی اوقات علائم قبل از ایست قلبی ناگهانی رخ می دهند که شامل موارد زیر هستند:

  • ناراحتی قفسه سینه
  • تنگی نفس
  • ضعف
  • تپش قلب

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر موارد زیر را احساس می کنید:

  • درد قفسه سینه
  • تپش قلب
  • ضربان قلب سریع یا نامنظم
  • تنگی نفس
  • غش یا حالت نزدیک به غش
  • سرگیجه 

با شماره ۱۱۵ تماس بگیرید.

هنگامی که قلب متوقف می شود، عدم رسیدن اکسیژن خون به بافت ها می تواند در عرض چند دقیقه باعث مرگ یا آسیب دائمی مغز شود.

اگر فردی را دیدید که بیهوش است و به طور عادی نفس نمی کشد، موارد زیر را انجام دهید:

با شماره ۱۱۵ یا شماره اضطراری منطقه خود تماس بگیرید. اگر به تلفن دسترسی دارید، قبل از شروع CPR تماس بگیرید.

احیای قلبی ریوی را شروع کنید: سریع نفس را بررسی کنید. اگر فرد به طور عادی تنفس نمی کند، CPR را شروع کنید. با سرعت ۱۰۰ تا ۱۲۰ بار در دقیقه به روی سینه فرد فشار وارد کنید. اگر برای CPR آموزش دیده اید، راه هوایی فرد را بررسی کرده و پس از هر ۳۰ ماساژ قفسه سینه، دو تا نفس بدهید.

اگر هنوز آموزش دیده اید، ماساژ قفسه سینه را ادامه دهید. بگذارید قفسه سینه بین هر فشار به طور کامل به جای خود بازگردد. این کار را ادامه دهید تا زمانی که ماموران اورژانس در محل حاضر شوند.

علل ایست قلبی

آریتمی قلبی، علت معمول ایست قلبی ناگهانی است.

سیستم الکتریکی قلب میزان و ریتم ضربان قلب شما را کنترل می کند. اگر چیزی اشتباه پیش رود، قلب شما می تواند خیلی سریع، خیلی آهسته یا نامنظم (آریتمی) پمپاژ کند. اغلب این آریتمی ها بی ضرر هستند اما برخی از انواع آنها می توانند منجر به ایست قلبی شوند.

شرایط قلبی که می تواند منجر به ایست قلبی شوند

ایست قلبی ناگهانی در افرادی که فاقد بیماری قلبی شناخته شده هستند می تواند اتفاق بیفتد. با این حال، معمولا یک آریتمی تشخیص داده نشده در فرد مبتلا به بیماری های قلبی وجود دارد. شرایط شامل موارد زیر هستند:

بیماری شریان کرونر: بیشتر موارد ایست قلبی ناگهانی در افرادی که مبتلا به بیماری شریان کرونر هستند رخ می دهد که در آن شریان های شما با کلسترول و سایر رسوبات بسته می شوند و جریان خون را به قلب شما کاهش می دهند.

حمله قلبی: اگر حمله قلبی رخ دهد، می تواند باعث فیبریلاسیون بطنی و ایست قلبی شود. حمله قلبی همچنین می تواند باعث به جای ماندن بافت اسکار در قلب شما شود. مدارهای کوتاه الکتریکی اطراف بافت اسکار می توانند منجر به ناهنجاری در ریتم قلب شما شوند.

قلب بزرگ شده (کاردیومیوپاتی): این امر در درجه اول هنگامی اتفاق می افتد که دیواره های عضلانی قلب شما کشیده و بزرگ یا ضخیم شوند. 

بیماری دریچه ای قلب: تنگ شدن دریچه های قلب شما می تواند منجر به کشش یا ضخیم شدن عضله قلب شما شود. هنگامی که محفظه ها به دلیل فشار ناشی از پس زدن دریچه بزرگ و یا ضعیف شوند، خطر ابتلا به آریتمی بیشتر می شود.

بیماری قلبی مادرزادی: ایست قلبی در کودکان یا نوجوانان می تواند ناشی از نقص قلبی باشد که در بدو تولد وجود داشته است. 

مشکلات الکتریکی در قلب: در برخی افراد، مشکل در سیستم الکتریکی قلب وجود دارد و شامل شرایطی مانند سندرم بروگادا و سندرم QT بلند می شود.

عوامل خطر دچار شدن به ایست قلبی

از آنجا که ایست قلبی اغلب با بیماری شریان کرونر ارتباط دارد، همان عواملی که شما را در معرض بیماری عروق کرونر قرار می دهد نیز می تواند شما را در معرض ایست قلبی قرار دهد. موارد عبارتند از:

  • سابقه خانوادگی بیماری شریان کرونر
  • سیگار کشیدن
  • فشار خون بالا
  • کلسترول خون بالا
  • چاقی
  • دیابت
  • سبک زندگی بی تحرک

عوامل دیگری که ممکن است خطر ایست قلبی را افزایش دهد عبارتند از:

  • سابقه خانوادگی ایست قلبی
  • حمله قلبی در گذشته
  • سابقه شخصی یا خانوادگی سایر اشکال بیماری های قلبی مانند اختلالات ریتم قلب، نقص مادرزادی قلب، نارسایی قلبی و کاردیومیوپاتی
  • سن – بروز ایست قلبی با افزایش سن افزایش می یابد
  • مرد بودن
  • استفاده از داروهای غیر مجاز مانند کوکائین یا آمفتامین
  • عدم تعادل تغذیه ای از جمله پتاسیم یا منیزیم پایین
  • آپنه انسدادی خواب
  • بیماری مزمن کلیوی

عوارض ایست قلبی

هنگامی که ایست قلبــی رخ می دهد، کاهش رسیدن جریان خون به مغز باعث بیهوش شدن می شود. اگر ریتم قلب شما به سرعت به حالت عادی باز نگردد، آسیب مغزی رخ می دهد و منجر به مرگ می شود. نجات یافتگان ممکن است علائمی از آسیب مغزی را نشان دهند.

تشخیص ایست قلبی

اگر از ایست قلبـی جان سالم به در برده باشید، پزشک سعی خواهد کرد علت را پیدا کند و برای دفعه بعد بی اثر سازد. تست هایی که ممکن است پزشک توصیه کند شامل موارد زیر هستند:

الکتروکاردیوگرام (ECG)

هنگام گرفتن نوار قلب، حسگرها (الکترود) که می توانند فعالیت الکتریکی قلب شما را تشخیص دهند به قفسه سینه و گاهی اوقات به اندام شما وصل می شوند. نوار قلب می تواند اختلالات ریتمیک قلب را آشکار کند یا الگوهای الکتریکی غیرطبیعی مانند فاصله QT طولانی را تشخیص دهد.

آزمایش خون

برای بررسی میزان پتاسیم، منیزیم، هورمون ها و مواد شیمیایی دیگری که می توانند بر توانایی قلب شما تأثیر بگذارند، ممکن است یک نمونه از خون شما آزمایش شود. سایر آزمایش های خون می توانند آسیب های قلبی اخیر و حملات قلبی را تشخیص دهند.

تست های تصویربرداری

اشعه ایکس قفسه سینه: به پزشک شما اجازه می دهد تا اندازه و شکل قلب و رگ های خونی آن را بررسی کند.

اکوکاردیوگرام: در این تست از امواج صوتی برای تولید تصاویری از قلب شما استفاده می شود. این تست می تواند به شناسایی ناحیه آسیب دیده یا مشکل در دریچه های قلب کمک کند.

این آزمایش و سایر موارد از جمله اسکن هسته ای، MRI، سی تی اسکن و کاتتریزاسیون قلبی همگی می توانند با اندازه گیری کسر تخلیه، ظرفیت پمپاژ قلب شما را تعیین کنند. کسر تخلیه به درصد خونی که با هر ضربان قلب پمپاژ می شود اشاره دارد.

کسر تخلیه طبیعی ۵۰ تا ۷۰ درصد است. کسر تخلیه کمتر از ۴۰ درصد خطر ابتلا به ایست قلبی را افزایش می دهد.

اسکن هسته ای: این آزمایش که معمولاً با تست ورزش انجام می شود، به شناسایی مشکلات رسیدن خون به قلب شما کمک می کند. مقادیر کمی از مواد رادیواکتیو مانند تالیم به داخل رگ های خونی تزریق می شود. دوربین های ویژه می توانند مواد رادیواکتیو را از طریق قلب و ریه های شما تشخیص دهند.

کاتتریزاسیون کرونر (آنژیوگرام): در طی این روش، یک مایع رنگی از طریق کاتتر به داخل رگ بازو تزریق می شود. با پر شدن شریان ها از رنگ، مناطق دارای انسداد به خوبی نمایش داده می شوند.

پزشک ممکن است حین انجام این روش، آنژیوپلاستی را نیز انجام دهد تا با باز کردن شریان و قرار دادن استنت، انسداد را درمان کند.

درمان ایست قلبی

ایست قلبی برای زنده ماندن نیاز به اقدام فوری دارد.

CPR

احیای قلبی ریوی سریع برای درمان ایست قلبی بسیار مهم است. با حفظ رسیدن جریان خون غنی از اکسیژن به اندام های حیاتی بدن، CPR می تواند تا زمانی که به مراقبت های اضطراری پیشرفته تر دسترسی پیدا کنید موثر باشد.

دفیبریلاسیون

مراقبت پیشرفته از فیبریلاسیون بطنی به طور کلی شامل اعمال شوک الکتریکی از طریق دیواره قفسه سینه به قلب است. این امر اغلب اجازه می دهد تا ریتم طبیعی قلب از سر گرفته شود.

در اتاق اورژانس

به محض ورود به اورژانس، کادر پزشکی برای تثبیت وضعیت شما روی درمان احتمالی نارسایی قلبی یا عدم تعادل الکترولیتی کار خواهند کرد. برای تثبیت ریتم قلب ممکن است به شما داروهایی داده شود.

درمان طولانی مدت

بعد از بهبودی، پزشک با شما یا خانواده شما صحبت خواهد کرد تا علت ایست قلبی را پیدا کند. پزشک همچنین در مورد گزینه های پیشگیری با شما صحبت خواهد کرد تا خطر ابتلا به ایست قلبی دیگری را کاهش دهد.

درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

دارو درمانی: پزشکان از داروهای مختلف ضد آریتمی برای درمان طولانی مدت آریتمی یا عوارض احتمالی آریتمی استفاده می کنند. کلاس داروهای موسوم به بتا بلاکرها معمولاً در افراد در معرض ایست قلبی استفاده می شود.

سایر داروهای احتمالی که می توانند برای درمان آریتمی استفاده شوند شامل داروهای مهار کننده آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین (ACE) و مسدود کننده های کانال کلسیم هستند.

دفیبریلاتور قابل کاشت (ICD): بعد از تثبیت وضعیت شما، پزشک احتمالا ICD را توصیه می کند؛ یک واحد باتری که در نزدیکی ترقوه سمت چپ شما قرار می گیرد و یک یا چند الکترود از رگ ها به قلب شما منتقل می شود.

ICD به طور مداوم ریتم قلب شما را کنترل می کند. اگر ریتم بسیار کند باشد، مانند یک ضربان ساز عمل می کند. اگر تغییر ریتم خطرناکی در قلب تشخیص دهد، شوک کم انرژی یا پر انرژی ارسال می کند تا قلب شما را به یک ریتم عادی تنظیم کند.

آنژیوپلاستی عروق کرونر: این روش شریان های مسدود شده کرونری را باز می کند و اجازه می دهد خون آزادانه به قلب شما جاری شود و خطر ابتلا به آریتمی جدی کاهش یابد. یک کاتتر از طریق شریان دست یا پا به شریان مسدود شده قلب شما منتقل می شود. این کاتتر مجهز به یک بالون مخصوص است که باد می شود و شریان مسدود شده را باز می کند.

در همان زمان، ممکن است استنت فلزی وارد شریان شود تا در دراز مدت آنجا بماند و جریان خون را به قلب شما بازگرداند. آنژیوپلاستی عروق کرونر می تواند همزمان با تست تشخیصی آن ینی آنژیوگرافی انجام شود.

جراحی بای پس عروق کرونر: عمل جراحی بای پس شامل اتصال رگی از بخش های دیگر بدن به شریان تنگ یا مسدود شده کرونر (با گذر از بخش باریک) است که جریان خون را به قلب شما باز می گرداند. این جراحی می تواند خون رسانی به قلب شما را بهبود بخشد و تعداد دفعات ضربان قلب را کاهش دهد.

فرسایش کاتتر رادیوفرکانسی: از این روش می توان برای مسدود کردن مسیر الکتریکی غیر طبیعی قلب استفاده کرد. یک یا چند کاتتر از طریق رگ های خونی وارد قلب شما می شوند. آنها در امتداد مسیرهای الکتریکی که توسط پزشک مشخص شده و باعث ایجاد آریتمی می شوند قرار می گیرند.

الکترودهای موجود در نوک کاتتر با انرژی فرکانس رادیویی گرم می شوند؛ یک قسمت کوچک از بافت قلب را از بین می برند (بلوک می کنند) و بلوک الکتریکی ایجاد شده در مسیر باعث متوقف شدن آریتمی شما می شود.

جراحی اصلاحی قلب: اگر دچار ناهنجاری مادرزادی قلبی، بیماری دریچه ای قلب یا کاردیومیوپاتی هستید، عمل جراحی برای اصلاح ناهنجاری ممکن است ضربان قلب و جریان خون شما را بهبود بخشد و خطر ابتلا به آریتمی کشنده را کاهش می دهد.

 

منبع : mayoclinic.org | ترجمه اختصاصی کافه پزشکی


نظر دهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد

چهار × یک =