• آ
  • ا
  • ب
  • پ
  • ت
  • ج
  • چ
  • ر
  • ز
  • ژ
  • د
  • ط
  • ف
  • ق
  • گ
  • ک
  • ع
  • غ
  • م
  • هـ

پریاپیسم

همه چیز درباره اختلال پریاپیسم یا نعوظ طولانی مدت بدون میل جنسی | کافه پزشکی

پریاپیسم به معنای نعوظ طولانی مدت آلت تناسلی بدون داشتن میل جنسی است. نعوظ مداوم برای چند ساعت ادامه دارد و در اثر تحریک جنسی ایجاد نمی شود. این وضعیت معمولا دردناک است.

اگرچه پریاپیسم به طور کلی یک بیماری نادر است اما معمولا در گروه های خاصی مانند افرادی که کم خونی داسی شکل دارند رخ می دهد. برای جلوگیری از آسیب بافتی که می تواند منجر به اختلال نعوظ شود، معمولاً درمان سریع مورد نیاز است. Priapism معمولاً در مردان ۳۰ سال به بالا خود را نشان می دهد. همراه کافه پزشکی باشید

علائم پریاپیسم

علائم بسته به نوع پریاپیسم متفاوت است. دو نوع اصلی شامل ایسکمیک و غیر ایسکمیک است.

پریاپیسم ایسکمیک

پریاپیسم ایسکمیک، نتیجه ناتوانی خون در ترک آلت است. این نوع رایج ترین نوع این وضعیت است و علائم و نشانه های آن عبارتند از:

  • نعوظ بیش از چهار ساعت طول می کشد و ربطی به تحریک ندارد
  • تنه آلت تناسلی سفت اما نوک آلت نرم است
  • درد پیشرونده آلت تناسلی

پریاپیسم عود شونده، نوعی پریاپیسم ایسکمیک است و بیشتر در مردانی رخ می دهد که به کم خونی داسی شکل مبتلا شده اند. گلبول های داسی شکل می توانند رگ های خونی موجود در آلت را مسدود کنند. در بعضی موارد، وضعیت با نعوظ های ناخواسته و دردناک در یگ مدت زمان کوتاه شروع می شود و ممکن است با گذشت زمان به نعوظ های مکرر و طولانی تر برسد.

پریاپیسم غیر ایسکمیک

این نوع هنگامی که جریان خون آلت تناسلی به طور مناسب تنظیم نمی شود رخ می دهد. پریاپیسم غیر ایسمیک معمولا از پریاپیسم ایسکمیک درد کمتری دارد. علائم و نشانه های آن عبارتند از:

  • نعوظ بیش از چهار ساعت طول می کشد و ربطی به تحریک ندارد
  • تنه آلت تناسلی به طور نسبی سفت است و درد کمتری دارد

علل پریاپیسم

نعوظ معمولاً در پاسخ به تحریک جسمی یا روانی رخ می دهد. این تحریک باعث شل شدن عضلات صاف خاص و افزایش جریان خون به بافت های اسفنجی در آلت می شود؛ در نتیجه آلت تناسلی پر از خون می شود. پس از اتمام تحریک، خون بیرون می رود و آلت تناسلی به حالت عادی خود باز می گردد.

این وضعیت زمانی اتفاق می افتد که بخشی از این سیستم – خون، رگ های خونی، عضلات صاف یا اعصاب – مسیر جریان خون را تغییر می دهند و نعوظ ادامه می یابد. علت اصلی پریاپیسم اغلب نمی تواند تعیین شود اما چندین شرایط ممکن است نقش داشته باشند.

اختلالات خون

بیماری های مرتبط با خون ممکن است به پریاپیسم کمک کنند. این اختلالات شامل موارد زیر هستند:

  • کم خونی داسی شکل
  • سرطان خون
  • دیس کرازی های هماتولوژیک مانند تالاسمی، میلوما متعدد و سایر موارد

شایع ترین تشخیص مرتبط در کودکان، کم خونی داسی شکل است.

داروهای تجویزی

پریاپیسم ایسکمیک معمولا عارضه جانبی احتمالی تعدادی از داروها است از جمله:

  • داروهایی که مستقیما به آلت تناسلی تزریق می شوند تا اختلال عملکرد نعوظ را درمان کننده مانند آلپروستادیل، پاپاورین، فنتولامین و سایرین
  • داروهای ضد افسردگی مانند فلوكستین، بوپروپیون و سرترالین
  • مسدود کننده های آلفا شامل پرازوسین، ترازوزین، دوکسازوسین و تامسولوسین
  • داروهایی که برای درمان اضطراب یا اختلالات روانی مورد استفاده قرار می گیرند مانند هیدروکسی زین، ریسپریدون، اولانزاپین، لیتیوم، کلوزاپین، کلروپرومازین و تیوریدازین
  • رقیق کننده های خون مانند وارفارین و هپارین
  • هورمون هایی مانند تستوسترون یا هورمون آزاد کننده گنادوتروپین
  • داروهایی که برای درمان اختلال کمبود توجه  بیش فعالی (ADHD) استفاده می شوند مانند اتوکسیستین

الکل، ماریجوانا، کوکائین و سایر مواد مخدر غیرمجاز می توانند باعث بروز پریاپیسم، به ویژه نوع ایسکمیک شوند.

آسیب یا تروما

یک علت شایع برای نوع غیر ایسمیک شامل آسیب یا صدمه به آلت تناسلی، لگن یا پرینه شما است.

عوامل دیگر

سایر علل این اختلال عبارتند از:

  • نیش عنکبوت، نیش عقرب یا سایر عفونت های سمی
  • اختلالات متابولیک از جمله نقرس یا آمیلوئیدوز
  • اختلالات عصبی مانند آسیب نخاعی یا سیفلیس
  • سرطان آلت تناسلی

عوارض پریاپیسم

نوع ایسکمیک می تواند عوارض جدی ایجاد کند. خون به دام افتاده در آلت، از اکسیژن محروم است. هنگامی که نعوظ خیلی طول بکشد، این خون بدون اکسیژن می تواند باعث آسیب دیدن یا از بین رفتن بافت های آلت تناسلی شود. در نتیجه، اگر این اختلال درمان نشود می تواند باعث اختلال در نعوظ شود.

جلوگیری از ابتلا به پریاپیسم

اگر مبتلا به نوع عود شونده هستید، برای جلوگیری از وقایع بعدی ممکن است پزشک موارد زیر را توصیه کند:

  • درمان بیماری زمینه ای مانند کم خونی داسی شکل
  • استفاده از فنیل افرین خوراکی یا تزریقی
  • داروهای مسدود کننده هورمون – فقط برای مردان بالغ
  • استفاده از داروهای خوراکی برای مدیریت اختلال نعوظ

تشخیص پریاپیسم

اگر نعوظ بیش از چهار ساعت به طول انجامید، به مراقبت اضطراری نیاز دارید. پزشک اورژانس مشخص خواهد کرد که شما مبتلا به پریاپیسم ایسکمیک هستید یا غیر ایسکمیک؛ این امر ضروری است زیرا درمان برای هر کدام متفاوت است و لازم است که در مورد نوع ایسکمیک درمان در اسرع وقت انجام شود.

تاریخچه پزشکی و معاینه

برای تعیین نوع، پزشک درباره سابقه پزشکی شما سوال می کند و دستگاه تناسلی، شکم، کشاله ران و پرینه شما را معاینه می کند. معاینه همچنین ممکن است وجود تومور یا علائم آسیب را نشان دهد.

تست های تشخیصی

تست های تشخیصی ممکن است مورد نیاز باشد تا نوع این اختلال مشخص شود. آزمایش های اضافی ممکن است علت ابتلا را مشخص کند. تست های تشخیصی می توانند شامل موارد زیر باشند:

آنالیز خون شریانی: در این آزمایش، یک سوزن کوچک در آلت تناسلی شما قرار می گیرد تا نمونه خون از آن خارج شود. اگر خون سیاه باشد، از اکسیژن محروم است و به احتمال زیاد نوع ایسکمیک است. اگر قرمز روشن باشد، احتمالاً نوع غیر ایسکمیک است. اندازه گیری مقادیر گازهای خاص در خون می تواند نوع پریاپیسم را تأیید کند.

آزمایش خون: برای اندازه گیری تعداد گلبول های قرمز و پلاکت های موجود می توان خون شما را آزمایش کرد. نتایج ممکن است شواهدی از بیماری ها مانند کم خونی داسی شکل، سایر اختلالات خونی یا سرطان های خاص را نشان دهد.

سونوگرافی: ممکن است تحت سونوگرافی داپلر قرار بگیرید. این آزمایش می تواند جریان خون موجود در آلت تناسلی شما را اندازه گیری کند. این تست همچنین ممکن است یک آسیب یا ناهنجاری را که ممکن است علت اصلی باشد نشان دهد.

تست سم شناسی: پزشک ممکن است آزمایش ادرار را برای غربالگری داروهایی که ممکن است علت پریاپیسم باشند درخواست کند.

درمان پریاپیسم

درمان نوع ایسکمیک

این نوع یک وضعیت اضطراری است که نیاز به درمان فوری دارد. درمان معمولاً با ترکیبی از تخلیه خون از آلت تناسلی و استفاده از داروها آغاز می شود.

روش های درمانی

با استفاده از یک سوزن و سرنگ کوچک (آسپیراسیون) خون اضافی از آلت تناسلی شما تخلیه می شود. به عنوان بخشی از این روش، آلت تناسلی با محلول سالین نیز شستشو داده می شود. این روش درمانی اغلب درد را تسکین می دهد، خون بدون اکسیژن را از بین می برد و ممکن است نعوظ را متوقف کند. این درمان ممکن است تا پایان نعوظ تکرار شود.

دارو درمانی

ممکن است یک داروی سمپاتوماتیک مانند فنیل افرین به آلت تناسلی تزریق شود. این دارو رگ های خونی منتقل کننده خون به آلت تناسلی را محدود می کند. این عمل باعث می شود رگ های خونی که خون را از آلت تناسلی بیرون می برند باز شوند و جریان خون خروجی افزایش یابد. در صورت لزوم این روش درمانی ممکن است چندین بار تکرار شود. از نظر عوارض جانبی مانند سردرد، سرگیجه و فشار خون بالا تحت نظارت قرار خواهید گرفت.

جراحی یا سایر روش ها

اگر سایر روش های درمانی موفقیت آمیز نباشند، ممکن است جراح وارد عمل شود تا مسیر جریان خون را تغییر دهد.

درمان نوع غیر ایسکمیک

نوع غیر ایسمیک اغلب بدون درمان رفع می شود. از آنجا که خطر آسیب به آلت تناسلی وجود ندارد، پزشک شما ممکن است روش انتظار و مراقبت را توصیه کند. قرار دادن بسته ‌های یخ بر روی پرینه – ناحیه بین پایه آلت و مقعد – ممکن است به پایان نعوظ کمک کند.

در بعضی موارد، جراحی برای وارد کردن موادی مانند ژل قابل جذب که موقتاً جریان خون به آلت تناسلی شما را مسدود می کنند لازم است. بدن شما این مواد را بعد از مدتی جذب می کند. 

 

منبع : mayoclinic.org | ترجمه اختصاصی کافه پزشکی


نظر دهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد

ده − شش =